januari2010

5 januari . Ze waren lekker op tijd vanmorgen om Amber op te halen naar school. Kwart over elf in plaats van kwart voor negen, scheelt haar een halve dag. Het verkeer stond blijkbaar overal vast. Ze heeft vanmorgen dus wel van half negen tot kwart voor twaalf in haar rolstoel gezeten. Dat zal wel vermoeiend geweest zijn voor haar. Goed iets is dat we weer een communicator hebben! Morgen eens wat vellen ervoor gaan maken en inspreken. Over spreken gesproken, Amber zei vandaag Amber !!!!!!!!!!!!! niet zoals ik of u het zou zeggen maar je kunt het er wel uithalen. Vanmiddag zei ze het blijkbaar ineens. Clarisse en opa en oma hadden het gehoord, en met een liedje dat ik altijd met haar doe waar ze haar eigen naam moet zeggen, deed ze het vanavond zeker drie keer! Maar toen ik het op wilde nemen, omdat we het morgen anders zelf niet meer geloven, zei ze natuurlijk geen letter meer. Omdat ze dat de camera te leuk vind, maar het is wel even de opsteker van de maand voor ons !

6 januari . Gelukkig! Amber probeerde haar naam vanavond ook weer te zeggen. Ik was een beetje bang dat het misschien weer iets eenmaligs geweest zou zijn maar voor het slapen gaan zei ze het toch weer ! Op school was een minder bericht, een stagiaire van slechts eenentwintig jaar is plotseling overleden. Daar schrik je toch wel weer even van, dat is geen leeftijd om te overlijden. Amber was weer Pipi Langkous aan het kijken, toen ik thuiskwam. En met sommige stukken die ze leuk vind lacht ze dan zo lekker, heerlijk! Na het eten mocht ze de film afkijken en daarna ben ik nog even bij haar in bed gekropen om een verhaaltje voor te lezen. Voor de verandering sliep ze vrij vroeg voor haar doen.

7 januari . Houdt het dan nooit eens op al die ellende? Vanmorgen was ik net op mijn werk toen Clarisse me belde. Ze moest weer naar het ziekenhuis want het ging weer niet goed. Ik op de fiets er meteen naartoe, wat nog vreselijk koud was ook. Want ik was nog niet eens opgewarmd van de fietstocht naar mijn werk. Met de kleine ging gelukkig alles nog steeds goed maar Clarisse moet weer blijven. Twee dagen deze keer, tenzij het erg goed gaat. Je wordt er zo moe en moedeloos van dat er gewoon niets meer goed lijkt te gaan in ons leven. En wat mogen wij ons toch steeds weer gelukkig prijzen met die geweldige opa's en oma's want wéér stonden ze meteen klaar. Zonder hun had ik het nu ook echt niet meer geweten. Morgen met Amber voor een gesprek naar de revalidatie in Breda, nu dus zonder mama. CZ had de papieren met de extra gegevens die ze nodig hadden nog niet binnen ( die zijn maar een week geleden verstuurd! ) dus moest ik maar een gewone taxi regelen, wel een rolstoeltaxi natuurlijk, die moeten we nu zelf betalen en dat krijgen we dan later weer terug als we de machtiging hebben. Het zal ook eens soepel lopen. Niets loopt (v d) soepel, het bed niet. De rolstoel niet. De vervoersmachtiging niet. Amber haar spalken niet, het enige waar wat schot in zit is de til_lift, die komen woensdag voor een tweede passing, als Clarisse dan tenminste al thuis is.

Vrijdag 8 januari . Wat een dag. Vanavond was Clarisse gelukkig weer thuis. Maar voor hoelang is de vraag, want helemaal lekker voelt ze zich nog niet, maar probeer haar maar eens in een ziekenhuis te houden. Vanmorgen met Amber naar de revalidatie in Breda geweest voor een eerste kennismaking, en ze hadden daar nog wat vragen. Ik kreeg er een hele professionele indruk van in ieder geval. We horen binnenkort hoe ze het gaan invullen en wanneer ze dan kan komen. Ik hoop dat we de planning van nu een beetje kunnen ombuigen. Ze denken nu aan `s morgens naar de revalidatie, 2x in de week. Dan na een uurtje of twee naar Raamsdonksveer. Vervolgens aan het eind van de dag weer terug naar Breda voor nog eens een uurtje of twee revalidatie en dan naar huis. Ik denk niet dat het haalbaar is. Maar eerst even kijken hoe en wat er gaat gebeuren op welke termijn. Amber haar beenspalken zijn in ieder geval aangekomen vandaag. Die zijn zó vreselijk hard nodig. We zijn met haar benen gewoon weer helemaal terug bij af op dit moment. Dat gaat de eerste keren dus niet leuk worden om ze aan te doen. En tot overmaat van ramp konden we s`avonds de thuiszorg weer eens bellen omdat de sonde weer aan de rolstoel bleef hangen, tegen de tijd dat je dat dan in de gaten hebt is het al te laat. Ondanks even flink brullen van Amber zat hij er ook bij deze mijnheer in een paar seconden in, dat was weer een geluk. Morgen zal ik mijn meisje maar eens extra verwennen denk ik.

9 januari . Vandaag hebben de opa's en de oma's alweer opgepast! Gelukkig hebben we die want als je het van sommige instanties moet hebben zou je er gek van worden. Nu komt CZ weer eens dat ze aanvullende informatie nodig hebben voor het rolstoel vervoer. In de eerste plaats hebben die al die informatie al eens gehad. Hadden ze de vorige keer niet kunnen bedenken dat ze dit willen hebben toen ze de vorige aanvullende informatie vroegen. Ik dacht dat CZ een goede verzekeraar was, niet dus. Volgens mij is alles kwijtgeraakt daar, en doen ze nu net alsof,…….

Amber deed het gelukkig wel weer lekker vanavond. Goed gegeten en samen nog even wat slagroom gesnoept. Ook nog even met de blokken gespeeld en uiteraard naar de alom vertegenwoordigde Pipi langkous gekeken. Nu eens kijken of ze ook nog een beetje wil slapen.

Zondag 10 januari . Vandaag een rustig dagje. Lekker geknuffeld met Amber maar ze was een beetje moe. Vanmorgen eerst aardbeien gegeten en een uurtje later erwtensoep. Vanavond had ze nog een restje met andijvie en ik had een stuk pannenkoek in stukjes gesneden, niet gepureerd dus ze moest toch wat kauwen, en het ging prima! Ze wilde blijven eten maar op het laatst durfde ik haar niet meer te geven omdat ze al best wat op had, Ze lijkt er nu nog geen last van te hebben of iets dus kunnen we dit misschien ook wat uitbreiden……

Maandag 11 januari. Mevrouw had vanmorgen nogal moeite om wakker te worden. Wat ik niet gek vind als je pas om half twaalf in slaap valt. Ze zat ook niet zo lekker in haar vel. Vanavond merkten we ook wel waarom, ze is snipverkouden en heeft nu koorts. Het arme kind heeft het bloedheet, 38.9 was het zojuist, ik zal het vanavond nog maar een paar keer opmeten want als het nog hoger wordt moeten we toch eens wat gaan doen. Ze lag nu wel vroeg te slapen, zo tegen kwart voor negen was ze vertrokken. Ik hoop maar dat het snel overgaat, want dit is nu ook weer niet fijn.

Dinsdag 12 januari . Wat een nacht. Amber spuugde om kwart voor één haar bed onder zodat ik nog even het bed kon verschonen voor ik kon gaan slapen. Om kwart over één lag ik eindelijk op de bank onder mijn dekentje maar van slapen kwam niets. Amber was de hele tijd aan het hoesten en af en toe een kokhalzend geluidje. Wat ik vooral eng vond is dat Amber totaal geen geluid maakte tijdens het overgeven. Als ik niet toevallig naar haar keek toen ze het deed had ik het niet gehoord ! En passant sloeg ik met het bed opmaken de lamp kapot waardoor en een forse snee in mijn vinger kwam. De voeding van kwart voor zes heb ik maar een stuk lager gezet en de rest van de voedingen hebben we ook maar wat lager gehouden. Ze leek nogal last te hebben ergens van. De huisarts denkt dat ze vooral last van haar buik heeft. Morgen houden we haar ook maar thuis. Gelukkig is in ieder geval de koorts gezakt. Vanavond nog een klein beetje verhoging maar niets om je druk over te maken. Amber heeft wel nog lekker bij mij op de bank gezeten. En vanavond heeft ze zelfs even helemaal zelf op de bank gezeten! Fijn naast mama!

Woensdag 13 januari . Vandaag heeft Amber een saaie middag gehad. Omdat ik, Michel, ook behoorlijk ziek was, heeft ze grotendeels op bed gelegen. Zelf was ze ook nog niet helemaal fit, maar wel beter dan gisteren. Ze zijn vandaag ook langs geweest om een til_lift te laten zien. Dus hopelijk gaat dat ook een beetje vlotten, dan kan Clarisse , Amber ook uit bed en in de rolstoel krijgen. Want met dat ding dat we nu hebben wil dat niet zo lukken omdat die vrij zwaar gaat. Vanavond nog even naar boven gelopen met Amber, op mijn arm, even naar haar kamertje kijken. Ze vond het alleen niet goed dat haar zusje daar straks in komt te liggen. Ik kan het me ook wel voorstellen. Als de kleine er straks is en in Amber haar kamer komt heeft Amber zelf helemaal geen eigen plekje meer hier in huis. Niet dat ze nu in haar kamertje kan maar toch vind ik dat héél erg.

( grotendeels de gedachten zijn dit van Michel!!) Ze eet minimaal! Hij schrijft: Ze eet dit, en dat. Zal houvast geven!!! Om dit te schrijven en te denken. )

Donderdag 14 januari . Amber deed het weer lekker vandaag, weer een stuk vrolijker en wilde ook weer eten, gelukkig! Ze heeft vandaag gepureerde peer op en vanmiddag een kwart bruine boterham in kleine stukjes. Op school hadden ze dat al eens gedaan maar voor mij was het de eerste keer. Eigenlijk wel spannend, maar ze deed het geweldig goed, heerlijk lachend bekkie erbij want ze vond het wel erg mooi, brood eten. Je moet wel bij elke hap zeggen dat ze moet kauwen anders doet ze dat niet. Maar dat mocht de pret niet drukken. Ook een dag dat er verschillende dingen eindelijk op de rails staan.

De rolstoel is goedgekeurd en de opdracht is bij de gemeente weg! Hopen dat het nu ook eens mee gaat zitten, we hebben zo langzamerhand al genoeg ellende gehad denk ik.

Vrijdag 15 januari . Amber ging vanmorgen weer naar school. Nog een beetje verkouden, maar ze had nu al 2 dagen geen koorts meer gehad en voor haar is het ook beter om dan naar school te gaan. Clarisse mag niets met haar doen, en ik kon het niet omdat ik nog steeds ziek ben. Meer dan televisie kijken en af en toe eens lekker op schoot zat er de afgelopen dagen dus niet in. Prompt trok ze op school haar sonde eruit, de eerste keer konden ze hem nog redden de tweede keer was hij reddeloos verloren. Thuiszorg komt daar gelukkig ook "aan huis" Het prul had wel een vreselijke loopneus toen ze thuiskwam en vanavond moest die neus ook nog eens een keer goed leeggehaald worden. Vanavond bloemkoolroosjes gegeten met haar, die had ik wat langer doorgekookt zodat ze lekker zacht waren, ze vindt het prachtig als ze zelf moet kauwen en zo. Ging dat slikken nu ook maar wat beter, dan kon ze veel meer eten!

Zaterdag 16 januari . Pfffff, wat een dag! Vanmorgen is Clarisse weer vertrokken richting ziekenhuis, samen met haar ouders. Ik bleef thuis om voor Amber te zorgen. Zij heeft voor het eerst in een week eens heerlijk doorgeslapen, en werd tegen tien uur wakker. Elf uur kwam er bericht van Clarisse, als ze door bleef bloeden zou het wel eens kunnen dat de tweede vandaag gehaald werd. Eerst nog even de medicatie voor Amber gereed gemaakt. Ik was Amber net aan het eten geven toen Clarisse belde. Erwtensoep en een beetje vla toe en toen naar het ziekenhuis. De oppasbrigade van opa's en oma's was gelukkig ook weer paraat. Maar tot nu toe geen nieuw kleinkind voor ze. Dat is altijd, en in elk ziekenhuis hetzelfde, ze zeggen iets en de rest van de dag hoor of zie je niemand meer, weekend. Tegen half acht was ik weer thuis zodat opa en oma ook weer naar huis konden. We zullen zien wat de dag van morgen brengt.

Zondag 17 januari . Nee, nog geen tweede kindje erbij vandaag. Morgen een gesprek met de gynaecoloog en dan zien we weer verder. Amber had de hele dag oppas van opa's en oma's zodat ik bij Clarisse kon zijn vanmorgen. En een deel van de middag en om een half twee heeft mijn broer André mij weer opgehaald om naar huis te gaan. Omdat de assistent- gynaecoloog zei dat we morgen een gesprek zouden hebben. Vandaag zou er niets gedaan worden, omdat ze minder was gaan bloeden. Dus meteen ( buiten Clarisse om ) een rolstoeltaxi geregeld zodat Amber eens op bezoek kon bij mama. Dat vond mama wel een erg leuke verrassing! Om half zes vertrokken we hier en om half acht zou de taxi ons weer ophalen bij het ziekenhuis. Hadden we mooi even de tijd bij mama, Amber heeft er lekker appelsap gedronken en een klein stukje van mijn broodje en ik heb het idee dat ze het wel erg leuk vond om even bij mama te zijn! We wachten weer met spanning op de dag van morgen.

Maandag 18 januari . Ik was nog halverwege op de fiets richting ziekenhuis toen Clarisse mij belde, ik kom naar huis! Dus ben ik maar weer omgedraaid. We zijn benieuwd voor hoe lang nu weer. Een uurtje later was ze weer thuis. Lekker! Nu maar hopen dat het even een paar dagen, of liever nog twee weken, goed blijft gaan.

Amber werd vanmorgen wakker met een hele grote glimlach, ze at haar pap netjes op, en ging vrolijk richting school. Ook daar was ze vrolijk stond in haar schriftje. Ze kwam slapend weer thuis en heeft nog een half uurtje in haar rolstoel liggen slapen. Nu zit ze weer naar Pipi Langkous ( wat anders ? ) te kijken voor ze moet gaan slapen. Het avondeten heb ik haar helemaal laten opeten, ondanks dat ze wat protesteerde. Maar anders gaat ze nooit genoeg binnenkrijgen en kan die sonde er nooit uit.

Dinsdag 19 januari . Amber is weer gruwelijk verwend op school vandaag! De jongedame kreeg zomaar eens bavarois om te snoepen en toen ze ophielden met haar te geven begon ze aan de juffrouw haar arm te ”trekken” en huilerig te doen, om aan te geven dat ze nog meer wilde! Ze hebben ook muziek gemaakt en gezongen en ze vind het prachtig. Iets minder prachtig vond ze dat ze haar spalken weer omkreeg, eindelijk want haar benen en vooral voeten hebben het echt vreselijk hard nodig. Ik was bang dat het helemaal niets zou worden. Maar het viel nog mee, twee keer vijftien minuten heeft ze de spalken aan gehad en dat gaan we nu weer opbouwen, terug bij af dus maar toch ben ik blij dat we er weer mee aan de slag kunnen. Ook gaat ze met de fysio steeds beter draaien en ze is beretrots als dat goed gaat. We kregen een brief van de sociale verzekeringsbank. Een waarschuwing, bij dat wij niet binnen vier weken hadden aangegeven, dat Amber na negen juni ( de dag van de opname ) langere tijd niet thuis heeft gewoond. Wisten wij veel dat je dit moet aangeven, en ons hoofd stond er uiteraard ook niet echt naar. We hebben deze keer alleen een waarschuwing gekregen maar de volgende keer volgt er een boete. Ik vind dat het Sophia kinderziekenhuis ons hier toch enigszins in had moeten begeleiden, desnoods via maatschappelijk werk dat wij daar in ieder geval daar nooit hebben gehad. Zo zie je maar dat je schijnbaar van alle instanties alles moet weten, terwijl je maar weinig kans hebt om er mee te maken te krijgen. Helaas hebben wij dat dus wel.

Woensdag 20 januari . Een wonder! De machtiging voor het rolstoelvervoer is binnen, eindelijk na anderhalve maand ermee bezig geweest te zijn. Alleen jammer dat nu de revalidatie aankomende maandag weer op andere tijden is. Nu vallen de tijden van de eerste revalidatiedag weer precies op het moment dat ik een belangrijke bespreking heb bij de gemeente. Het is ook altijd wat. Amber ondertussen is ook niet helemaal lekker en heeft weer een beetje verhoging. Op school had ze er ook al niet veel zin in vandaag, misschien zat er een poepbroek dwars, want die heeft ze al twee dagen niet gehad, tot vanavond dan want toen had ze er gelukkig weer een.

Donderdag 21 januari . Het was vanmorgen weer raak. Meteen nadat Amber op de bus was gezet zijn we weer richting ziekenhuis vertrokken met Clarisse. Blijven, terug naar huis, uiteindelijk toch weer een nachtje blijven. Dus als we geluk hebben mag ze morgen weer naar huis. We weten nu in ieder geval wel een datum wanneer de bevalling plaats vindt, als we die datum al gaan halen zo. Want elke keer naar dat ziekenhuis met alle stress gaat niet in de koude kleren zitten. Gelukkig is hoe dan ook het einde in zicht en zal er over niet al te lange tijd weer een heerlijk klein ding in de box liggen. De box die nog wel gezet moet worden want momenteel durf ik dat gewoon niet eens meer. Ik ben gewoon bang dat ik hem weer moet gaan afbreken. Je mag het, en wil het niet doen om zo te denken, en ik weet dat het met de kleine in mama's buik allemaal goed gaat volgens de doctoren, maar toch...

Amber lijkt weer iets beter te worden hoewel ze nog niets wil eten, drinken gelukkig wel. Ze heeft ook een beetje overgegeven vandaag. Maar ze lacht in ieder geval al weer wat, dat is een goed teken. Amber viel weer snel in slaap, ik hoop dat ze weer goed doorslaapt want ze heeft het momenteel hard nodig die rust.

Vrijdag 22 januari . Als Clarisse bleef bloeden zouden ze de baby gaan halen, ja vast, niet bij ons dus. Clarisse had vanmorgen weer erge bloedingen, de ergste tot nu toe, dus meteen een gynaecoloog erbij, en ik werd om kwart over acht gebeld. Toen Amber naar school was meteen naar het ziekenhuis. Doodongerust want Clarisse klonk doodsbang door de telefoon. Vervolgens hoor je tot een uur of twee helemaal niets meer! Hoezo communicatie? Het lijkt wel of wat dat betreft die rotziekenhuizen allemaal hetzelfde zijn. Clarisse zat er helemaal doorheen van de stress en de angst, en misschien houd ik me ter plekke wel groot maar ik was het echt niet. De limiet is geestelijk zo'n beetje bereikt nu. Morgen kijken we weer verder hoe het gaat, we gaan in ieder geval angstig de nacht in want meestal zijn de bloedingen `s morgens vroeg bij het opstaan.

Amber doet het gelukkig weer wat beter. Ze voelt nog wel slapjes aan, kan niet goed in de rolstoel blijven zitten zonder korset. Een heel positief punt was dat ze vanavond wel weer wat wilde eten, een “halve” bruine boterham verdween als sneeuw voor de zon, wat wel weer resulteerde in twee hele grote poepbroeken voor het slapen gaan. Gelukkig konden opa en oma vandaag weer oppassen want ik heb de hele dag in het ziekenhuis gezeten en was pas `s avonds weer terug. Maandag gaat ze voor de eerste keer naar de revalidatie. Gelukkig, want volgens mij heeft ze dat vreselijk hard nodig!

Zaterdag 23 januari . Eindelijk eens weer een heerlijk rustige "gewone" dag. Amber sliep nog toen ik naar mijn werk ging vanmorgen. Tot half tien lekker uitgeslapen. Toen ze mocht kiezen tussen brood of vla werd het zonder twijfel brood. Dat vindt ze erg lekker momenteel. Ik ben allang blij dat ze weer wat wil eten. Toen ik thuiskwam, na bezoek aan Clarisse, natuurlijk, zat ze met oma en opa naar Funniest home video's te kijken. Dan hebben ze altijd “dolle pret” Toen opa en oma weggingen mocht ze van mij nog even Pipi kijken, de tekenfilm op TV wilde ze liever niet zien. Na een kwartiertje maar weer op bed gelegd omdat er even een luier verschoond moest worden, die werd wel erg nadrukkelijk vol geperst!

Nog twee daagjes, en dan word ons schatje een grote zus!

Zondag 24 januari. Amber heeft vanmorgen heerlijk uitgeslapen tot half tien, en ik dus ook eens een keer. Toen ze wakker werd kreeg ik een pracht van een glimlach van haar, mijn ochtend was meteen goed. Ik had het bed naast de bank gezet waar ik slaap en dat vond ze prachtig. Haar ontbijt ging ook erg goed, een bruine boterham verdween in dat mondje, `s middags met opa en oma 3 halve gepureerde peren en ` s avonds bijna een heel potje babyvoeding van 200 gram. Eindelijk eet ze weer eens echt goed! Lekker!

Met mama ging het vandaag ook goed, de zenuwen voor morgen beginnen wel steeds meer parten te spelen natuurlijk. Maar daar heeft deze papa ook last van. We gaan morgen gewoon zien als een nieuwe start van ons leven en gaan met zijn viertjes er gewoon het beste van maken straks. Jammer is wel dat ik morgen niet meekan naar Amber haar eerste revalidatie uurtje. Daar baal ik wel van. Ik heb het al een keer een week uitgesteld en wil het Amber niet aandoen om het nog een week uit te stellen. Zal je straks natuurlijk zien dat Clarisse pas aan het eind van de dag aan de beurt is zodat ik wel mee had gekund. Maar ja, we weten nog steeds geen tijd, erg fijn, maar het is niet anders even. Spannend!

Maandag 25 januari . Nu had hier moeten staan dat Amber de grote zus is geworden van ...... Zo niet bij ons dus, het zal eens wel goed gaan bij ons. Vanmorgen om half negen komt de gynaecoloog van dienst vertellen dat alle couveuses vol zijn en "wij dus niet kunnen bevallen" De kinderarts komt het zo ook nog wel even goed uitleggen. Ja ,ja , die hebben we dus helemaal niet gezien . Om een uur of twee komt eindelijk de gynaecoloog zeggen dat het "misschien morgen " wordt als er niet te veel spoedgevallen binnenkomen vannacht. Natuurlijk, waarom niet, wij wachten wel hoor, kl.. ziekenhuizen. Wat zal er morgen weer fout gaan? Ik geloof er in ieder geval niet meer in dat morgen ineens alles goed zal gaan.

Amber heeft het in ieder geval weer goed gedaan, vandaag haar eerste uurtje bij het revalidatiecentrum in Breda, Achteraf gezien had ik dus ook zelf meegekund. Vanmiddag weer lekker haar fruit opgegeten en vanavond een hele bruine boterham met een beetje kaas en boter en een beetje soep erbij. Een beetje gepureerde aardbei toe, Het ging lekker.

Wat zal Amber er aan moeten wennen. Zij heeft het al die maanden niet verwerken kunnen als een ander kindje. Niet op school kunnen zeggen: Ik krijg een zusje. Er niet over kunnen praten. Ineens een huilende baby in huis. Hoe verwerkt ze dat? Het zal de eerste tijd best moeilijk zijn. Stapje voor stapje zal ze er van kunnen genieten. Mooi is, dat Amber haar zusje al een naam had gegeven. SARINA.

Een zusje voor Amber. 26 januari 2010. 7 minuten voor ½ 12 geboren het weegt 2855 gram. Haar naam is Sarina.

Als eerste van de familie werd ze door Papa Michel opgebeld, in het " schooltje " Haar Sarina was op de wereld!

Je had er zo naar verlangd. Zelfs een naam had jij al bedacht. De afgelopen maanden waren een hel. Vandaag begint een nieuw leven. Zoals papa en mama hebben geschreven. Dat het verdere leven. Jullie meer vreugde mogen geven. En jij, Amber, haar in de toekomst met een echt kusje: Je zusje kan verblijden, wie weet lukt het wel. Dank al mijn vrienden voor al de inzet. Op haar website en/ of via de kaarten. De afgelopen tijd vergeten we nooit. En hierbij dank voor al de steun.

Michel zijn woorden: Het heeft me onnoemelijk gesteund.

Meer dan jullie ooit zullen weten. Heel veel geluk en vooral gezondheid wensen we elk gezin elk kind op deze aarde.

Dinsdag 26 januari 2010. Erg laat met schrijven vandaag, ik was vanavond pas om half twaalf thuis, maar:

AMBER HEEFT EEN PRACHTZUSJE!

Mogen wij u voorstellen: Sarina.

Een hele speciale naam want Amber heeft hem verzonnen toen ze nog kon praten. Sarina is geboren om 11.23 en woog toen 2855 gram. Net na de geboorte had ze een wat lage temperatuur van 35.9 maar met wat kruiken, warme doeken en een warmtelamp was het een uurtje later vrij stabiel op 36.9 wat al een stuk beter was. Net de buik uit en prompt poepte ze alles onder, en plassen kon ze ook meteen . Hilariteit bij de artsen toen ze meteen bij een van hun de handen onderpoepte. Ik ben doodop, morgen een uitgebreider verslag.

Met Sarina gaat alles in ieder geval goed, met Clarisse niet, die heeft erg veel pijn en waarschijnlijk een beginnende longontsteking opgelopen. Ik hoop dat ze vannacht een beetje kan rusten want als mijn meissie aangeeft dat ze pijn heeft dan heeft ze écht pijn.

Amber heb ik alleen vanmorgen vroeg gezien, en nu lag ze lekker te slapen, maar ze glunderde wel bij het telefoontje hoorde

ik. Want uiteraard was Amber de eerste die gebeld werd !

Woensdag 27 januari. Amber haar tweede dag bij het revalidatiecentrum. Fysiotherapie vandaag. Opa was weer mee want ik was uiteraard bij Clarisse en Sarina. Ze deed het goed vandaag, en op school was ze heerlijk vrolijk. Ook nog eens heel goed gegeten. Ze is ook trots dat ze een zusje heeft, maar als je vraagt of ze er naar toe wil zegt ze stelselmatig "nee". Ze weet ook dat ze zelf de naam heeft uitgekozen.

Sarina deed het vandaag ook heel goed. Clarisse wordt gelukkig ook weer steeds beter hoewel het nog bij lange na mijn ouwe meissie is. Maar de antibiotica slaat in ieder geval goed aan, wel nog veel pijn en daarbovenop heeft ze een longontsteking. Maar ze is erg gelukkig! Net als papa.

Donderdag 28 januari 2010. Pomp problemendag vandaag, zo af en toe knapt er wel eens een slangetje maar 3 op een dag is toch wel erg veel. Ik vrees dat binnenkort Amber haar sonde weer vervangen moet worden, maar we gaan proberen die toch nog een weekje of twee te laten zitten. Verder deed ze het weer erg goed vandaag. Net als mama die steeds een beetje beter wordt, en Sarina die lekker haar gangetje gaat en vandaag de hele dag met mama geknuffeld heeft. Er werd mij vandaag op mijn werk gevraagd hoe een dag van mij er momenteel uitziet. Het zijn lange dagen hoor. Het schema van vandaag: 05.45 De wekker gaat voor de eerste keer af, tijd om Amber haar voeding aan te zetten en de eerste medicatie klaar te maken. rond half zeven is de voeding klaar en zit de medicatie erin. Bij die pomp kan ik niet slapen maar ik ga meestal wel nog even terug op de bank liggen. Na de voeding, als de pomp weer heerlijk stil is val ik normaal gesproken meteen als een blok weer in slaap. 07.45 Wekker deel twee. Snel wassen en aankleden en rond acht uur komen opa en oma mij helpen met Amber, want alleen krijg ik haar korset niet aan. Oma helpt met aankleden en eten geven zodat ik ook Amber haar tas voor die dag klaar kan maken. 08.30 Amber is klaar voor vertrek, de bus komt rond kwart voor negen en opa en oma zetten haar dan in de bus want ik vertrek om half negen naar mijn werk waar ik tot zes uur ben. 18.00. Op de fiets richting het Amphia ziekenhuis in Breda, ongeveer een 30-40 minuten fietsen en even lekker knuffelen met mijn dames daar. 20.00. Weer op de fiets naar huis, ongeveer drie kwartier om snel de andere opa en oma af te lossen die er al vanaf een uur of drie zitten om op Amber te passen die tegen die tijd thuiskomt. 21.00. Voeding aansluiten en een klein medicatierondje, wat opa en oma vandaag nog even deden voor ze weggingen. Ondertussen staat mijn avondeten in de magnetron. Tussen nu en de volgende medicatie even de post uitzoeken, wat opruimen, maxi cosi alvast van zolder gehaald om schoon te maken ( gisteren de box weggezet! ) en tussendoor even een paar minuutjes ontspannen op de laptop. Amber ook nog even verschonen voor ze gaat slapen en dan is het zó elf uur. 23.15 De laatste ronde van voeding en medicatie. Voeding aan, die is dan rond middernacht klaar. Deze medicatieronde duurt ook het langst om klaar te maken, de medicijn die ze krijgt moet je eerst mengen. En dan rond middernacht gaat de pieper van de voedingspomp en kan ik onder de dekens op de bank kruipen, waarna om 05.45 de wekker weer gaat. Ik ben dus blij als het weer zondag is, dan kan ik een uurtje langer blijven liggen tot negen uur.

Vrijdag 29 januari 2010. Volgens haar schrift was Amber weer heerlijk vrolijk op het overstapje en heeft ze vol trots de foto's van Sarina aan heel het ODC laten zien! Ik was vanmorgen nog zo duf dat ik blijkbaar vergeten was een nieuwe zak met voeding in haar tas te stoppen, maar ja, een keertje een beetje minder kan ook geen kwaad. Thuis eet ze vrij goed. Clarisse wordt weer wat beter, de zuurstof is er al weer uit gelukkig en ze kan, met moeite, al weer héél eventjes uit bed komen, maar pijnlijk is dat nog wel. En Sarina? Nou die doet gewoon waar ze zin in heeft, lekker knuffelen bij mama de hele dag. En `s avonds even bij papa, hoewel ik het ook heerlijk vind om haar bij Clarisse te zien liggen. Misschien dat ik zondag eens ga kijken of ik met Amber naar haar toe ga, die heeft haar zusje nog niet gezien. We wilden haar liever niet bij mama en Sarina hebben zolang mama een “slangetje” bij haar neus had lopen. Maar nu die weg is

Zaterdag 30 januari. Een lange dag vandaag voor papa, en ook voor de opa's en oma's die weer geweldig hebben opgepast op Amber vandaag. Om half negen vertrok ik naar mijn werk, Amber sliep nog lekker. Om vijf uur snel naar het ziekenhuis naar Clarisse en Sarina. Bij Clarisse een grote verrassing, het infuus is er uit! Ze doet het geweldig en wil meteen alweer naar huis natuurlijk. Sarina doet het ook goed en hoeft geen extra voeding meer! Om kwart voor zeven weer snel richting mijn werk. De opening van het nieuwe pand bijwonen. Het was er gezellig druk, erg veel mensen en dan moet je heel vaak vertellen hoe het gaat en zo. Maar ja, dat hoort erbij. Toen was het ineens tien uur, snel naar huis want daar zitten opa en oma nog steeds op te passen en die willen natuurlijk ook wel eens naar huis. Nu heb ik net de voeding aangesloten, de medicatie gegeven, de post doorgebladerd en is het alweer vijf voor twaalf, tijd voor mijn avondeten.

Hierbij Dank aan iedereen die een plaatje / een kaartje stuurden. De inhoud van het pakje is verteld.

Zondag 31 januari 2010.

MIJN MEISJES ZIJN THUIS !

Vanmorgen belde Clarisse dat ze vandaag naar huis mocht, wat een verassing! Spannend en heerlijk tegelijk. Meteen de kraamzorg gebeld. Schoonpa gecharterd als taxi en op naar Breda om Clarisse en Sarina te halen. Tegen twaalf uur waren we weer thuis. Amber, hier is je kleine zusje Sarina! Amber straalde maar echt dichtbij vond ze niet leuk, dat zal nog even moeten groeien denk ik. Maar dat ze mama weer zag was zonder twijfel geweldig, voor zowel mama als Amber. We hebben ondertussen al in de gaten dat Sarina een aardige keel op kan zetten. Als ze honger heeft, veel erger dan Amber dat had, maar Amber was ook een stille baby in het begin, die huilde na een paar weken pas veel meer. Maar het klinkt geweldig om al die babygeluidjes weer in huis te hebben. Amber moet er nog wel even aan wennen. Ze kijkt verschrikt als Sarina begint te huilen, maar dat zal ook wel wennen denk ik zo, Ook geboortekaartjes waren binnengekomen, die heb ik afgelopen nacht nog in elkaar gezet en die kunnen morgen op de post. Amber heeft vandaag een luie dag gehad, TV gekeken, maar ook goed gegeten. Twee keer een bruine boterham en `s avonds eigengemaakte groentesoep. Dat meer groenteprut lijkt nadat de staafmixer zijn werk heeft gedaan. Straks alle meiden naar bed brengen. En dan maar zo snel mogelijk een nieuw ritme zien te krijgen. Want nu zal ik er s`nachts toch een paar keer extra uit moeten, maar dat maakt niet uit, want nu ben ik gewoon even de gelukkigste papa van de wereld!

op 31-01-2010. 21.55

Blijf vechten, je ziet hoe het is, als iedereen voor je vecht. Dan kom je er wel.